Mon Ventoux

heup ventoux

Heup heup hoera!

Vijf jaar geleden ondertekende ik ergens midden maart een bundeltje papieren met de risico’s voor mijn zoveelste operatie. Kans op gedeeltelijke verlamming met als gevolg een klompvoet. Ongeveer drie seconden later wist ik dat ik nog voor de ingreep de Mont Ventoux zou beklimmen.

Met een snelheid van 4km per uur op de steilste stukken (een zijwaartse tuimelperte zou de aanwezige toeschouwers niet verbazen) bereikte ik na een kleine drie uur de finish. Ongeveer drie seconden later kon ik nog amper op mijn benen staan, maar wist ik dat ik ooit terug diezelfde berg zou bedwingen.

Kakuma matata

De operatieteller is gestopt op 19. Mijn job als leerkracht heb ik moeten opgeven, en 1 been hangt er af en toe wat slapjes bij, maar door 2 fantastische dokters en een geweldige opleiding kwam ik nog niet zo lang geleden thuis met het zinnetje ‘op een dag vind je de job van je leven’. En dus moet er gevierd worden! Nieuwe kansen, een nieuw leven. Afspraak : 17 juni boven op de Mont Ventoux!

Wie zoveel gekregen heeft, wil minstens evenveel teruggeven. Daarom laat ik me tijdens mijn klim sponsoren ten voordele van ‘vzw Help Kakuma‘, een project opgestart door één van mijn leerkrachten Koen Timmers. In de hoop dat er door mijn kleine bijdrage ooit iemand het vluchtelingenkamp zal verlaten met het zinnetje ‘Kakuma matata’. En drie seconden later bij zichzelf denkt ‘ooit rij ik de Mont Ventoux op’.